Brommer op zee

B

‘Plakjes silicium – minuscule deeltjes-, kunnen eenmaal gekoeld tot het absolute nulpunt een spookachtige verbinding met elkaar aangaan.  Zo kunnen ze quantumgedrag gaan vertonen en daadwerkelijk op twee plekken tegelijk zijn.’

Dat las ik in de Volkskrant vandaag. Onderzoekers aan de TU Delft experimenteren nu met de kleinste deeltjes maar, zeggen ze: ‘We willen dit de komende jaren met steeds grotere voorwerpen gaan doen. Totdat we begrijpen waarom wij ménsen niet op twee plaatsen tegelijk kunnen zijn.’ Tot het lezen van dit artikel had ik me die vraag nog nooit gesteld. Maar gelukkig zijn er wetenschappers zijn die dat wel doen. Zo komen we nog eens ergens.

Het kan bijna niet anders of ze hebben daar in Delft het verhaal Brommer op zee van Maarten Biesheuvel gelezen. Het verhaal van Isaäc de matroos die midden in de nacht op het achterdek van het schip uitkijkt over de oceaan. Er komt in de verte ineens een man op een brommer aangereden. Hij komt aan boord en Isaäc vraagt hoe dat toch kan, met een brommer op zee!?

Ik ben begonnen met een speld plat op het water te leggen,’ vertelt de man. ‘Als je dat heel voorzichtig doet, blijft hij drijven. Op de lange duur nam ik steeds zwaardere voorwerpen. Het was mij natuurlijk om de brommer te doen en ten slotte reed ik mijn eerste schamele rondjes op de stadsvijver.’

Aldus Biesheuvel

Als Isaäc vraagt of hij niet bang is om te verdrinken antwoordt hij: ‘ Een hoge golf moet je nooit met te hoge snelheid nemen, anders wordt de zijkant van de banden nat, en als dat eenmaal gebeurd is, is het einde zoek.’  Isaäc vraagt of hij misschien mee mag achterop de brommer de oceaan over maar dat kan niet. En hij blijft eenzaam achter op het schip.

Over een paar honderd jaar zullen de inmiddels onsterfelijke onderzoekers in Delft tot de volgende conclusie komen: Het is mogelijk om als mens op twee plaatsen tegelijk te zijn. Maar alleen als de temperatuur wordt teruggebracht tot het absolute nulpunt, zolang de zijkanten van onze banden niet nat worden en alleen ’s nachts op het achterdek van een schip.

Dit alles uiteraard ter aanvulling van de belangrijkste voorwaarde: het lukt alleen als er sprake is van een intens verlangen.

Elke dag een verhaaltje bij het nieuws voor het radioprogramma Nooit Meer Slapen op Radio 1. Ook hier terug te luisteren. 

Over de auteur

Cathelijn Schilder

Reageer

Cathelijn Schilder

Schrijft, geeft les, leest

Cathelijn Schilder (1980, Schiedam)
zzp’er | Amsterdam | Schrijver | Schrijfdocent | Creatief Schrijven | Redacteur | Korte verhalen | Romans | Columns | Radio | Onderwijs | Uitgeverij Nieuw Amsterdam | Hogeschool voor de Kunsten Utrecht |

Ik heb een vrij complexe relatie met beamers, powerpointpresentaties, airconditioning en systeemplafonds. Maar ik kan goed improviseren.

Een aantal dagen van de week zit ik in mijn eentje achter een computer. Dat valt niet mee voor iemand uit een groot gezin. Dus er is niets wat me blijer maakt dan een schrijftraining in Beverwijk; een workshop op een middelbare school in Spijkenisse; of een lezing in de bibliotheek van Rolde. Ja echt!