Heimwee

H

Heimwee

Als ik ging logeren bij mijn opa en oma en ik had heimwee, dan liep ik naar de gang en zocht ik in het telefoonboek mijn nummer op. Ik kende dat uit mijn hoofd. Dus ik hoefde dat helemaal niet op te zoeken. Maar op de een of andere manier hielp het: mijn familie bestond. Dat stond daar zwart op wit. En over een paar dagen zou ik ze weer zien. Als de heimwee heel erg was, zocht ik alle namen van alle families op die ik kende. Ik leerde zoveel mogelijk nummers uit mijn hoofd. Daarna ging het weer. Tot zover deze anekdote in verband met het verdwijnen van de papieren telefoongids.

Ik was ooit met mijn kinderen in een papiermolen en ik vertelde enthousiast over hoe dat allemaal in zijn werk ging en de molen maakte een enorme herrie dus ik schreeuwde er ook bij. Aan het eind van mijn eindeloze monoloog vroeg mijn dochter:

Moesten jullie vroeger ook zo je papier maken?’ Alsof we in 1986 in habijt met ganzenveer psalmen hebben zitten kalligraferen op handgeschept papier gemaakt van lompen.

Door het papieren telefoonboek dat gaat verdwijnen, dacht ik aan de papiermolen en de ganzenveer. En daardoor denk ik nu aan mijn oude Rolodex. En aan Duck Hunt. En aan Fido dido t-shirts. En staat ineens die hele inwendige jaren tachtig archiefkast open en kan ik niet meer stoppen. Dat werd nog versterkt door alles wat deze week op televisie was. René Froger ging met zijn gezin terug naar het jaar 1972. Een heel weekend in een huis waar alles was zoals vroeger. Bij de publieke omroep leken alle programma’s zich af te spelen in Madurodam, op de Zaanse Schans, in klederdracht, en met de Koninklijke familie. De volwassen kinderen van René en Natascha Froger haalden tijdens hun weekend in de jaren zeventig op precies dezelfde manier hun schouders op als mijn eigen kinderen als ik over cassettebandjes begin.

Toch nog even terug naar die telefoongids: wat moet een mens met al die telefoonnummers die je nog uit je hoofd kent, maar die niet meer bestaan? Misschien kunnen we nog één keer een papieren nationaal telefoonboek maken, met daarin alleen de nummers die we altijd onthouden hebben. Voor als je heimwee hebt.

 

Over de auteur

Cathelijn Schilder
Door Cathelijn Schilder

Cathelijn Schilder

Schrijft, geeft les, leest

Cathelijn Schilder (1980, Schiedam)
zzp’er | Amsterdam | Schrijver | Schrijfdocent | Creatief Schrijven | Redacteur | Korte verhalen | Romans | Columns | Radio | Onderwijs | Uitgeverij Nieuw Amsterdam | Hogeschool voor de Kunsten Utrecht |

Ik heb een vrij complexe relatie met beamers, powerpointpresentaties, airconditioning en systeemplafonds. Maar ik kan goed improviseren.

Een aantal dagen van de week zit ik in mijn eentje achter een computer. Dat valt niet mee voor iemand uit een groot gezin. Dus er is niets wat me blijer maakt dan een schrijftraining in Beverwijk; een workshop op een middelbare school in Spijkenisse; of een lezing in de bibliotheek van Rolde. Ja echt!